Божествена Литургија во Водоча
 
 
 
 
 

Божествена Литургија во Водоча (15.11.2015 10:10)

Сè зависи од нашиот однос со Бог

 

Три демонски помисли негуваат оние што се самооправдуваат кога не сакаат да влезат во процес на исцеление на умот, односно во конкретно послушание кон духовен отец. А знаеме дека без ставање на умот во процес на исцеление нема излез од противприродниот начин на живот (од религиозната невротичност) и влез во природниот начин на живот во Црквата, односно не може да стане ниту збор за влегување во првиот степен од духовниот развој – очистување на срцето од страстите.

Првата демонска помисла е кога се осудуваат духовните отци дека не се способни духовно да раководат – најчесто тоа се духовниците од брачното свештенство, кои, нели, не знаеле ништо од духовниот живот.

Втората демонска помисла е кога се осудуваат духовните отци за гуруизам – најчесто тоа се духовниците од монаштвото кои барале слепо послушание, а, сепак, и нивното однесување според допрен глас било сомнително; или, како и во случај со првите, ги осудуваат за тоа дека не се способни духовно да раководат.

И трета демонска помисла, која е дополнување и самооправдување за претходните две, е дека вистинските духовници или Старци постоеле, ама, секако, тие никогаш не се во Македонија (неверојатна хула на Светиот Дух), туку се на оддалечени и недостапни места во Света Гора, во Србија, во Русија, во САД итн.; каде и да се – сепак, далеку се и не се достапни за нив. Оваа прелест, да не речам религиозно растројство на личноста, е непотребно и да се коментира.

Човечки само гледано, луѓето често се и во право, затоа што навистина тесен е патот и малкумина врват по него (види: Мт. 7, 14). Од една страна, малобројното брачно и платено свештенство е навистина растргнато меѓу извршување на потребите – без некој посебен личен духовен однос со верниот народ, со многубројните грижи за своето семејство и материјалната благосостојба, што има забележливо влијание врз нивната духовна подготвеност – во негативна смисла на зборот. Секоја чест на исклучоците. А од друга страна, пак, младото монаштво, кое носи двоен терет: и на организирање на севкупниот манастирски живот, со грижа и за многубројните посетители, како и со работа врз самите себе − сепак покажува знаци на недозреаност.

Оној што има опит на послушание, сепак знае дека послушанието кон духовниот отец, иако надворешно изгледа како послушание кон човек, во суштина е само однос на вера и доверба во Бог. Видете колку јасно го објаснува ова Старец Софрониј (Сахаров): „Сè зависи од нашиот однос со Бог. Ако имаме доверба во Неговата промисла, ќе најдеме сила да го следиме словото на нашиот духовен отец. Логиката што му е својствена на секојдневниот живот и на нашите размислувања не е доволна. Наспроти тоа, она што ни се чини совршено во нашата логика, многупати не е ништо друго, туку отсјај на нашата огревовена волја, така што Бог нема да е со нас“.

Само во еден случај се одбива послушание кон духовниот отец – кога нѐ приморува да направиме очигледен грев, односно кога нѐ спречува да се спротивставиме на очигледен грев.

Не е битно кој е духовникот – умислен „гуру“ или неподготвен „поп“, битен е нашиот правилен однос кон него во процесот на послушанието, како и колку е длабока и искрена нашата намера да Му го посветиме животот на Бог; сето останато Бог ќе го регулира. Знаејќи го сето ова, ние што сакаме да живееме вистински православен духовен живот во Црквата не смееме да се самооправдуваме дека ни е потребен некој посебно свет или просветлен духовен отец за да му бидеме послушни. Тоа е обично самооправдување, лажен изговор.

За тоа што е гуруизам, ќе ви говорам следниот пат. Сега сакам само да ви прераскажам пример за еден млад човек.

 Младиот човек имал свој духовен отец кој ретко го гледал за духовен совет и исповед, а на Света Литургија најчесто одел во својата парохиска црква. Се исповедал секоја недела кај свештеникот што таа седмица бил дежурен. Во тоа време било проблем човек често да се причестува, за сите освен за младичот, кој иако редовно пристапувал, свештениците не го одбивале, затоа што го познавале неговиот живот и ја чувствувале неговата почит кон нив. Еден ден, во некоја светла седмица, кога младичот сакал да пристапи и да се принесе себеси на Христос во Светата Причест, Архиепископот на Црквата, кој тој ден служел таму, му забранил. Младичот тоа го сфатил како знак од Бог дека треба да замине оттаму каде што му забраниле да се причестува и си отишол во далечен манастир каде што никој не му бранел да пристапува кон Христос. По повеќе години Архиепископот – сега друг, на истата Црква, преку некој друг чесен свој собрат, Епископ, го повикал младичот – сега монах, да се врати и да го возобнови духовниот живот во родната Црква. Тоа и до ден-денес се случува – само поради тоа што, покрај нив, и Господ им содејствувал и ги благословил.

Монахот не бил свет – ниту ќе биде, туку само Му бил послушен на својот Господ и овозможувал каде што е трупот, таму и орлите да се собираат (види: Матеј 24, 28). Едноставно, го овозможувал непрекинатиот тек на литургиско-исихастичкото предание на Црквата.   

 

Митрополит Струмички Наум